Saturday, 24 November 2018

உருவ வழிபாடு




பூசை எப்போதும் உருவத்திற்குத்தான் நடக்கிறது. மனிதனின் இயல்பு பூசை செய்வது. இதை அறியாமலேயே பல கோட்பாடுகள் மிகவும் உற்சாகத்தோடு உருவ வழிபாட்டை கண்டனம் செய்கின்றன. மனிதன் பூசை செய்யாமல் தடுப்பதற்கு அவனை சிரத்தை, மதிப்பு, தானம் முதலிய நற்பண்புகளிலிருந்து வஞ்சிப்பது என்று பொருள். ஏனென்றால், பூசையின் மூலமே இப்பண்புகள் பெருகுகின்றன.

உருவமற்ற பொருளை பூசிப்பது இயலாதது. சாதுக்கள், பெரியோர்கள் முதலிய வணக்கத்துக்குரியவர்களுக்கு பூசை செய்யப்படுகிறது (வணங்கி வாழத்தப்படுகிறது) என்றால் அவர்களுடைய படம், உருவச்சிலைக்கு இல்லாமல் அவரது உடலுக்கு செய்யப்படுகிறது என்கிறார்கள். உடல் உருவமில்லையா? சரீரம் உயிருள்ளதா அல்லது உடம்பில் உரையும் இந்த ஜீவன் உயிருள்ளதா? உடலில் உள்ள இந்த ஜீவனை பூசை செய்வது எப்படி நிகழும்? அது பூசைக்காக எங்கே கிடைக்கும்? பூசை உடலுக்குத்தான் நடக்கும், உடல் ஐம்பூதங்களாலான உருவம்.

உடலில் உள்ள உயிர் உடலுக்கு செய்யப்படும் பூசை, மரியாதைகளை தன்னுடையதாக எண்ணி அதனால் மகிழ்கிறது. இது உண்மை. ஆனால், எங்கும் வியாபித்திருக்கும் இறை விக்கிரக உருவத்தில் இருக்கிறதா இல்லையா? அது எல்லாம் அறிந்ததா அல்லது இல்லையா? சரீரத்தில் குடியிருக்கும் இந்த மனம், உடலுக்கு பூசை செய்பவன் எலும்பு, மாமிசம் முதலியவற்றிற்கு பூசை செய்யவில்லை, என்னையே பூசிக்கிறான் என்று நினைப்பது போல சர்வ-வியாபித்திருப்பவனும் விக்கிரக உருவிலும் இருப்பவன். பூசை செய்பவன் தன்னைத்தான் பூசித்துக்கொண்டிருக்கிறான், கல்லையோ மரத்தையோ பூசிக்கவில்லை என்பதை அறியமாட்டானா?

உயிருக்கே பூசை நடக்கிறது. ஜடத்திற்கு அல்ல. ஆனால், உருவத்தை மீடியமாக வைத்துக்கொள்ளாமல் உயிரை பூசிப்பது நிகழவே முடியாது. எங்கும் நிறைந்தவன், சர்வேசுவரன், எல்லாம் அறிந்தவனின் பூசை விக்கிரத்தின் மூலமாகச் செய்யாமல், சாதுக்கள், பெரியோர்களின் உடலின் மூலமாக செய்வதில் ஒரு குற்றம் நிகழ்கிறது. அந்த (சாது, பெரியோர்களின்) உயிர் சரீரத்தின் பூசையை தன்னுடைய பூசையாக எண்ணி ஏற்றுக்கொள்கிறது. பூசை செய்பவனுடைய பார்வையும் அந்த உடலிடமே இருந்து விடலாம்; இருந்து விடுகிறது. கல், மரம் முதலிய விக்கிரகங்களின் மீடியத்தின் மூலம் பூசை செய்தால் பூசை செய்பவனுடைய பார்வையில் கல், மரம் முதலியவை இருப்பதில்லை. எந்த உயிரும் இருப்பதில்லை. அவன் நேராக ஈசனையே, ஆராதனைக்குரியவனையே பூசிக்கிறான். அவனுடைய பூசையை இடையில் தன்னுடையதாக கருதும் ஜீவன் ஏதும் அங்கு இல்லை. ஆகவே அந்த பூசை நேராக ஈசனையே அடைகிறது.

“ந தஸ்ய ப்ரதிமா அஸ்தி” (சுக்ல யஜூர்வேதம் 32-2) என்கிறது வேதம். “அதற்கு உருவமில்லை” என்பது பொருள். ஏனெனில் ஆராதனைக்குறிய ஏதேனும் திருவுருவம் இருந்திருந்தால் அதை நேருக்கு நேர் காணாமல் எந்த விக்கிரமும் அமைய முடியாது. அவனும் வேறு மூர்த்தியை தன்னுடையதாக ஏற்பதில்லை. அப்போது பூசையே நாசமாகிவிடும். அவனுக்கு எந்த உருவமும் இல்லை. ஆகையினாலேயே எந்த விக்கிரகமும் அவனுடைய பூசைக்கு வழியாக முடிகிறது. 

அவன் எல்லா திருவுருவங்களிலும் இருக்கிறான். எல்லாம் அறிந்தவனாக இருப்பதால் தனக்கே பூசை நடக்கிறது என்பதையும் அறிகிறான். உயிருக்கு பூசையின் பேறு கிடையாது. பூசையின் அறிவு இருக்கிறது. அந்த அறிவே அவனை திருப்தி செய்கிறது. நீங்கள் மரியாதைக்குறியவரை பூசை செய்யும்போது (வணங்கி வாழ்த்தும்போது) பூசைப்பொருட்கள் எல்லாம் அவரது உடலுக்கு, ஐம்பூத உருவத்திற்கே கிடைக்கின்றன. அவரது உயிருக்கு (மனம், ஜீவன்) தனது பூசையின் அறிவு மட்டும்தான் கிடைக்கிறது. அந்த அறிவே அவரை திருப்திப்படைய செய்கிறது.

ஏன் பூசை செய்யவேண்டும்? செயல் இல்லாமலோ, பொருட்களை அர்ப்பணிக்காமலோ, பாவனை பரிபக்குவம் அடையாது. அதனால் பூசை செய்யப்பட வேண்டும். நமது வாழ்வில் பொருளின் தேவையும், செயலின் பெருமையும் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தியுள்ளன. அதனால், நாம் பொருளை அர்ப்பணிக்காமலோ, செயல் செய்யாமலோ இருக்கும்போது நம் மனதில் பாவனையும் சரியாக அமைவதில்லை. தன் ஈடுபாட்டை வெளிப்படுத்தவும், பாவனையை வெளிக்காட்டி அதை திடப்படுத்தவும், பொருட்களை அர்ப்பணிப்பதும், செயல் மூலம் சேவை செய்வதும் வழியாகும்.

வாழ்வில் செயலின் பெருமையும், பொருளின் தேவையும் முடிந்துவிட்டவனே பொருள், செயல் இன்றி மானசீக பூசைக்கு உரிமையுடையவன். இல்லாவிட்டால் மானசீக பாவனை மட்டுமே மிகவும் துல்லியமாக இருக்கும்; மனதில் அதன் நெருக்கம் இருக்காது. நீங்கள் உங்களுக்காக பொருட்களை விரும்பிச்சேர்க்கிறீர்கள். வேலையே மற்றவர் மூலம் செய்ய விரும்புகிறீர்கள். உங்களுக்கு விருப்பம் பொருளில், செயலில் இருக்கிறது. இனி அந்த விருப்பு பரமாத்மாவிடம், தேவனிடம், குருவிடம், சாதுக்களிடம் எந்த மீடியத்தின் மூலம் எழப்போகிறது? உங்களுக்கு விருப்பமான பொருட்கள், சரீரத்துக்கு சேவை தருமானால், விருப்பு அங்கு செல்லும், கற்பனையால் மட்டுமே செல்லாது.

இதுவே பூசையின் ரகசியம். இதை அறியாமல் பூசையை இகழ்பவர்கள் பரிதாபத்துக்குறியவர்கள். இதை அறியாமல் மூட பூசை செய்பவர்கள் கண்டனத்துக்கு உறியவர்கள்.

Monday, 12 November 2018

சிவபெருமானும், அர்ஜுனனும் ஏன் போரில் ஈடுபட்டார்கள் தெரியுமா?

இந்தியாவின் ஆகச்சிறந்த நூல்களில் ஒன்று மகாபாரதம் ஆகும். அதன் சிறப்புகளால்தான் அது இதிகாசமாக மாறி இருக்கிறது. இந்துக்களின் மிகஉயரிய புனித நூலாக மகாபாரதம் கருதப்படுகிறது. பாண்டவர்கள் மற்றும் கௌரவர்களுக்கு இடையில் ராஜ்ஜியத்திற்காக பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் தலைமையில் நடைபெற்ற போரே மகாபாரதம் ஆகும். இதில் பல சூழ்ச்சிகள் மற்றும் போராட்டங்களுக்கு பிறகு பாண்டவர்கள் வெற்றிபெற்றனர்.



பாண்டவர்களின் வெற்றிக்கு கிருஷ்ணருடைய புத்திகூர்மை எப்படி முக்கிய காரணமாக இருந்ததோ அதே அளவிற்கு மற்றொரு முக்கிய காரணம் அர்ஜுனனின் வீரம் ஆகும். காண்டீவதாரியான அர்ஜுனனை வெல்வோர் மூவுலகத்திலும் இல்லை என்று கூறுவார்கள். ஆனால் அர்ஜுனனை தோற்கடித்தவர்களும் மகாபாரதத்தில் உண்டு. யாரெல்லாம் அர்ஜுனனை தோற்கடித்தித்திருக்கிறார்கள் என்றும் மேலும் அர்ஜுனன் பற்றி தெரியாத தகல்வல்களையும் பார்க்கலாம்

கிருஷ்ணரின் உறவு



கிருஷ்ணரும், அர்ஜுனனும் உறவினர்கள் ஆவர். குருஷேத்திர போரில் மட்டுமின்றி பல சூழ்நிலைகளில் அர்ஜுனனின் உயிரை கிருஷ்ணரே காப்பாற்றினார். கிருஷ்ணர் மட்டும் இல்லையெனில் அர்ஜுனன் எப்பொழுதோ கொல்லப்பட்டிருப்பார். பாண்டவர்களில் அர்ஜுனனே கிருஷ்ணருக்கு மிகவும் பிடித்தவராவார் அதனால்தான் தன் சகோதரி சுபத்ரையை அர்ஜுனனுக்கு மணம் முடித்து வைத்தார்.

அர்ஜுனன் - காதல் மன்னன்



அர்ஜுனன் பெண்களின் கனவு கண்ணனாகவும், காதல் மன்னனாகவும் இருந்தார். அர்ஜுனனுடைய வசீகரமான தோற்றமும், வீரமும் அர்ஜுனன் மீது அனைவரும் காதலில் விழ காரணமாக அமைந்தது. அர்ஜுனனை திருமணம் செய்து கொள்ள பல பெண்களும், இளவரசிகளும் தவமிருந்தனர். ஆனால் அதில் திரௌபதி, உலூபி, சித்ராங்கதா மற்றும் சுபத்ரை ஆகியோர்க்கு மட்டுமே அந்த பாக்கியம் கிடைத்தது.

அர்ஜுனனின் மறைமுக திறமை

அர்ஜுனனின் வில்லாற்றலையும், வீரத்தையும் உலகமே அறியும். ஆனால் பலரும் அறியாத அர்ஜுனனின் மறைமுக திறமை என்னவெனில் இசையும், நடனமும். அர்ஜுனன் வீணை வாசிப்பதில் இராவணனுக்கு இணையானவன் என்று பலரும் கூறுவார்கள். அதேபோல அவனின் நடன திறமை அர்ஜுனின் அஞ்ஞாதவாசத்தில் உதவியாய் இருந்தது. உத்திரைக்கு நடனம் கற்றுத்தரும் வேலையைதான் தன் அஞ்ஞாதவாசத்தில் செய்துவந்தான். அர்ஜுனனின் நடனம் காண்பவர்களை இமைகொட்டமால் பார்க்கச்செய்யும் என்று குறிப்புகள் உள்ளது.

ஏகலைவன்



அர்ஜுனன் செய்த மிகப்பெரிய பாவங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுவது ஏகலைவனின் விரலை வெட்டியதாகும். அர்ஜுனன் நேரடியாக அதனை செய்யாவிட்டாலும் அந்த கொடுஞ்செயல் அர்ஜுனனை காரணமாக கொண்டே செய்யப்பட்டது. ஏகலைவனின் விரலை துரோணாச்சாரியார் ஏகலைவனின் விரலை கேட்க காரணம் அவன் அர்ஜுனனை விட வில்லாற்றாலில் சிறந்து விளங்கிவிடுவானோ என்ற அச்சம்தான். ஒருவேளை ஏகலைவனின் விரல் துண்டிக்கமால் இருந்தால் அர்ஜுனனை வெற்றிபெறக்கூடியவராக ஏகலைவன் இருந்திருப்பார்.

கர்ணன்


அர்ஜுனனின் மூத்த சகோதரனான கர்ணன் தன் இறுதிமூச்சு வரை அர்ஜுனனை வீழ்த்துவதையே தன் வாழ்நாள் இலட்சியமாக கொண்டிருந்தார். அதற்கான வீரத்தையும், ஞானத்தையும் கூட கர்ணன் பெற்றிருந்தார். ஆனால் கிருஷ்ணர் உடன் இருந்ததால் அர்ஜுனனின் கை மேலோங்கிவிட்டது. வீரத்திலும், தானத்திலும் கர்ணனை மிஞ்ச யாருமில்லை என்று கிருஷ்ணரே அர்ஜுனனிடம் கூறியிருக்கிறார். கிருஷ்ணரின் துணையும், கர்ணணின் சாபங்களும் இல்லையெனில் நிச்சயம் குருஷேத்ர போரின் முடிவு வேறாக இருந்திருக்கும்.

அனுமன்



பலரும் அர்ஜுனனை வெல்ல கூடிய திறமை இருந்தாலும் அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் ஆஞ்சநேயருக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைத்தது. அர்ஜுனன் வனத்திற்குள் சென்ற போது அங்கிருந்த வானரத்திடம் தான் இராமரை விட வில்லாற்றலில் சிறந்தவர் என்றும் வானரங்களின் துணை இல்லாமலேயே தன்னால் உறுதியான பாலத்தை அமைக்க முடியும் என்று சவால் விட்டார். அதை ஒப்புக்கொள்ளாத ஆஞ்சநேயரிடம் ஒருவேளை தான் இந்த சவாலில் தோற்றுவிட்டால் அங்கேயே தீக்குளிப்பதாக கூறினான். தான் காண்டீவத்தை கொண்டு கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பாலத்தை அமைத்தான் அர்ஜுனன். ஆனால் ஆஞ்சநேயர் நொடியில் அந்த பாலத்தை உடைத்தார். தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட அர்ஜுனன் உடனே தீ மூட்டி தன் உயிரை விட துணிந்தான். ஆனால் அந்த சமயத்திலும் அர்ஜுனனை காப்பாற்றியது கிருஷ்ணர்தான்.

சிவபெருமான்



அர்ஜுனனை போர்புரிந்து தோற்கடித்த ஒருவர் உண்டெனில் அது சிவபெருமான்தான். வனவாசத்தில் இருந்த அர்ஜுனனிடம் பாசுபத அஸ்திரத்தை சிவபெருமானிடம் இருந்து பெற்றுவரும்படி அனுப்பி வைத்தார் கிருஷ்ணர். அர்ஜுனனும் இமயத்திற்கு சென்று சிவபெருமானை நோக்கி கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டார், அர்ஜுனனின் வீரத்தை சோதிக்க வேடன் உருவெடுத்து அவனை சோதிக்க எண்ணினார் சிவபெருமான்

சிவபெருமானுடன் போர்



ஒரு பன்றியை நோக்கி அர்ஜுனன் அம்பு விட அதேசமயம் வேடனும் அம்பு விட பன்றி இறந்தது. ஆனால் யார் எய்த அம்பினால் பன்றி இருந்தது என்பதில் சிவபெருமானுக்கும், அர்ஜுனனுக்கும் இடையில் வாக்குவாதம் எழுந்தது. இறுதியில் இருவரும் வாள் சண்டையிட்டு முடிவை அறிந்து கொள்ளலாம் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. இருவரும் வாள் போரை தொடங்கினர், இருவரின் வீரமும் அளப்பரியதாக இருந்தது. ஆனால் எவ்வளவுதான் முயற்சித்தும் அர்ஜுனனால் சிவபெருமானை வீழ்த்த இயலவில்லை. இறுதியில் அர்ஜுனன் வீழ்த்தப்பட்டான். தன்னை வீழ்த்தியது யார் என்பதை உணர்ந்த அர்ஜுனன் சிவபெருமானின் கால்களில் வீழ்ந்தான். அர்ஜுனனை ஆசீர்வதித்த சிவன் அவனின் வீரத்தை பாராட்டி பாசுபத அஸ்திரத்திற்கான ஞானத்தை வழங்கினார். இந்த பாசுபத அஸ்திரத்தை கொண்டுதான் பின்னாளில் அர்ஜுனன் ஜயத்ரதனை வதைத்தான்.